همین ما ایرانی ها

راستش یک حس تعجب آمیخته به کنجکاوی به من دست می دهد وقتی صحنه هایی شبیه چیزی که امروز دیدم را می بینم

روبروی گیت های مترو
ساعت حدود 6 و نیم صبح
پلیس هایی که با اسلحه آماده به شلیک در دست ایستاده اند ...
از هر چند نفری که عبور می کنند ، یکی بطور میانگین کیف دستی یا وسایلش را بصورت داوطلبانه به پلیس نشان می دهد
یا بهتر بگویم مجوز می دهد برای سرک کشیدن در حریم خصوصی اش آن هم با لب خند و چهره ای جانب دارانه !

فقط کافی ست به زمان و مکانی که ذکر کردم دوباره توجه کنید
آن وقت صبح و آن هم روبروی گیت های مترو...

انگار باید نشست و همین ریزه کاری های به ظاهر بی اهمیت مردم جامعه را دید - باز بیشتر دید - و تحلیل کرد
و تا بیشترین حد ممکن از زیر تیغ نقد گذراند 

جواب خیلی سوال های تاریخی همین جاست
بین همین روزمره ها
بین همین مورد های عجیب
بین همین بی تفاوتی ها
بین همین اظهار تاسف ها و گذشتن ها - پچ پچ ها و ...

در محاصره ي کنش ها

چند سال پيش و در هياهوي جنبش 99 درصد وال استريت؛ ژيژک به ميان معترضين رفته بود و برايشان سخنراني مي کرد و همان روزها در مصاحبه اي گفته بود من موضوعي را مطرح مي کنم که از قضا جنجالي که شد مابقي به نقد و دفاع مي پردازند و درست در همين اثناست که من به فکر چالش و موضوع جديدم هستم

خيلي وقت ها گاه و بيگاه به حرفش و به سمت و سوي ظريفي که اشاره مي کند فکر کردم
اين روزها که حلقه محاصره تکنولوِژي تنگ تر شده است ؛ ما بيشتر از قبل واکنشي شده ايم
به ندرت در فضاي فکري کنش اوليه را شاهد هستيم

اينقدر اتفاقات و کنش هاي اطراف و سرعت رخداد و انتقال خبرش بالاست که اگر کسي خيلي اهل هنر باشد بتواند در واکنش به آن تحليلي کند يا فکري و نوشته اي و ... 

روزگارمان - اگر هنوز برايمان اتفاقات اطراف مهم و قابل تحليل است و هنوز اهل دغدغه هستيم - شده در مرتبه دوم قرار داشتن
واکنشي فکر کردن
واکنشي تحليل کردن
واکنشي عمل کردن و....

چاره ي کار کجاست؟؟